« هرآنچه » را « هرانچ » ، « بدانچه » را « بدانچ » و « بدينچه » را « بدينچ » نوشته است . 3 . فقط « چه » مفرد را « چى » يا « چه » نوشته است . د / ذ به اختلافى كه مردم توران و ايران در ميان دال و ذال دارند قبلا اشارتى رفته است . محقّق طوسى مىگويد : آنان كه به پارسى سخن مىرانند * در معرض دال ذال بنشانند ما قبل وى ار ساكن و جز واى بود * دال است و گرنه ذال معجم خوانند بدين جهت مىتوان گفت كه در نسخهء ما از سنّت تورانى تقليد شده است . اما در بعضى از افعال ، ذال معجمه يافت مىشود ، ولى تعداد اين‌گونه افعال بسيار اندك است . مثلا « رسذ » ( ص 42 ، س 21 ) ، « باشذ » ( 44 / 13 ) ، « شذم » ( 46 / 26 ) ، « بوذ » ( 51 / 25 ) ، « آيذ » ( 53 / 21 ) ، « نشوذ » ( 55 / 21 ) ، « پوشيذه » ( 60 / 8 ) ، « برخيزذ » ( 61 / 10 ) . اما اين ملاك نيست ، زيرا بسيارى از موارد همان افعال با دال مهمله نوشته شده است . دليل بارز پيروى از سنّت تورانى از آنجا پيداست كه افعالى مثل پذيرفتن و گذشتن و تمام مشتقّات آنها بدون استثنا با دال مهمله نوشته شده است . مانند : « نپديرفت » ( ص 47 ) ، « بپدير » ( ص 75 ) ، « پديرنده » ( ص 75 ) ، « بپديرفت » ( ص 75 ) ، « بپديرد » ( ص 85 ) ، « نپديرد » ( ص 86 ) ، « بگداريم » ( ص 49 ) ، « گدارد » ( ص 49 ) ، « گداشت » ( ص 57 ) ، « نگدارد » ( ص 58 ) ، « بگدارم » ( ص 68 ) ، « اندر گدشت » ( ص 73 ) ، « مىبگدارى » ( ص 73 ) ، « درگداشت » ( ص 75 ) ، « گدشتند » ( ص 78 ) ، « فرود گدارد » ( ص 83 ) ، « گدشتند » ( ص 83 ) . ر / ز / ژ 1 . حروف ر / ز / ژ ، وقتى كه به حروف ك و گ چسبيده‌اند ، به صورت واو نوشته شده‌اند ، با اين فرق كه چشم واو باز است و چشم حروف مذكور بسته است . نمونه : گووه ( - گروه ) ديگو ( - ديگر ) . 2 . مثل امروز ، اين سه حرف از يكديگر تشخيص داده شده است . 3 . درمورد كلمهء « دوزخ » حرف « ز » هميشه به حرف « ژ » مبدّل شده است